58 - وَ إِذْ قُلْنَا ادْخُلُوا هذِهِ الْقَرْيَةَ فَكُلُوا مِنْها حَيْثُ شِئْتُمْ رَغَداً وَ ادْخُلُوا الْبابَ سُجَّداً وَ قُولُوا حِطَّةٌ نَغْفِرْ لَكُمْ خَطاياكُمْ وَ سَنَزِيدُ الْمُحْسِنِينَ . وقتى به آنها گفتيم كه وارد اين قريه شويد ( شهر بيت المقدس ) و بخوريد از آن هرجا كه مىخواهيد و بگوئيد فروگذار از ما گناهان ، تا ما بيامرزيم گناهان شما و به نيكوئى نيكوكاران بيفزائيم . 59 - فَبَدَّلَ الَّذِينَ ظَلَمُوا قَوْلًا غَيْرَ الَّذِي قِيلَ لَهُمْ فَأَنْزَلْنا عَلَى الَّذِينَ ظَلَمُوا رِجْزاً مِنَ السَّماءِ بِما كانُوا يَفْسُقُونَ - پس بدل كردند آن گناهكاران سخنى را كه به ايشان گفتيم به سخن ديگر ، پس برايشان كه بر خود ستم كردند عذابى سخت از آسمان فرستاديم بسبب آنچه از فرمان برون شدند ! 60 - وَ إِذِ اسْتَسْقى مُوسى لِقَوْمِهِ فَقُلْنَا اضْرِبْ بِعَصاكَ الْحَجَرَ فَانْفَجَرَتْ مِنْهُ اثْنَتا عَشْرَةَ عَيْناً قَدْ عَلِمَ كُلُّ أُناسٍ مَشْرَبَهُمْ كُلُوا وَ اشْرَبُوا مِنْ رِزْقِ اللَّهِ وَ لا تَعْثَوْا فِي الْأَرْضِ مُفْسِدِينَ . وقتى موسى براى قوم خويش آب خواست به او گفتيم عصاى خود را بر سنگ زن ، پس از آن بيرون جهيد دوازده چشمه كه هر سبطى آب خور خود را مىدانست ، گفتند به آنها كه بخوريد و بياشاميد از روزى خداوند ، بىرنج ، و به تبه‌كارى و خودكامى در زمين مرويد ! 61 - وَ إِذْ قُلْتُمْ يا مُوسى لَنْ نَصْبِرَ عَلى طَعامٍ واحِدٍ فَادْعُ لَنا رَبَّكَ يُخْرِجْ لَنا مِمَّا تُنْبِتُ الْأَرْضُ مِنْ بَقْلِها وَ قِثَّائِها وَ فُومِها وَ عَدَسِها وَ بَصَلِها قالَ أَ تَسْتَبْدِلُونَ الَّذِي هُوَ أَدْنى بِالَّذِي هُوَ خَيْرٌ اهْبِطُوا مِصْراً فَإِنَّ لَكُمْ ما سَأَلْتُمْ وَ ضُرِبَتْ عَلَيْهِمُ الذِّلَّةُ وَ الْمَسْكَنَةُ وَ باؤُ بِغَضَبٍ مِنَ اللَّهِ ذلِكَ بِأَنَّهُمْ كانُوا يَكْفُرُونَ بِآياتِ اللَّهِ وَ يَقْتُلُونَ النَّبِيِّينَ بِغَيْرِ الْحَقِّ ذلِكَ بِما عَصَوْا وَ كانُوا يَعْتَدُونَ . وقتى كه گفتيد اى موسى ما نمىتوانيم شكيبائى كنيم بر يك خوراك ، پس خداوند را بخوان تا بيرون آورد از روئيدنيهاى زمين از : تره و خيار و نخود ( يا گندم ) و دانچه و پياز ، گفت : آيا آنچه بهتر است به آنچه بدتر است بدل مىكنيد ؟ از آن تپه و بيابان به شهر ، فروشويد كه در آنجا هرچه بخواهيد براى شما و بشما مىدهند . و برايشان خوارى و نيازمندى در دلهاى مردم و سستى در چشمهاى آنان زده شد ، و خويشتن به خدا خشم آوردند و به خشم خدا بازگشتند ، و اين بدان سبب بود كه به آيات و سخنان خداوند كافر شدند و پيمبران را بدون حق مىكشتند و اين كار سبب آن بود كه از پذيرفتن حق سركشى كردند و اندازه نگذاشتند و تجاوز كردند ! ( تفسير ادبى و عرفانى ) 57 - وَ ظَلَّلْنا عَلَيْكُمُ الْغَمامَ . . . : اين آيت اشارت است به لطف و كرم خداوند كه مىگويد درنگر ( اى محمد ) تا ما با بنى اسرائيل چه كرديم و چند نعمت برايشان ريختيم و نافرمانى كردند ، باز ايشان را فرونگذاشتيم ! ابر را فرمان داديم تا بر سر آنان سايه افكند ، باد را فرموديم تا مرغ بريان در دست ايشان نهاد ! ابر را فرمان داديم تا ترنجبين و انگبين به ايشان فروباريد ، ستون نور گفتيم در شبهاى تاريك آنان را روشنائى دهاد ، جامهء در بايست آنان به وجود آمدى و آن جامه نه كهن شدى نه چركين ، در حال زندگى زيور تن و در حال مردگى كفن آنان بودى ! چه نعمتها كه برايشان نريختيم ! چه نواخت‌ها كه برايشان ننهاديم ! آنان قدر ندانستند و شكر نعمت نگزاردند ، هيچ كس چون ما ايشان را نخرند ، چون ديگران بىعيب مىخرند و ما با عيب خريداريم ، ديگران باوفا خواهند و خوانند ، و ما بىوفا و جفاكار خوانيم ! . .